ناژو

از تو تا ویرونی من...

2011-11-22T00:01:00.003+03:30

می بینم همه جا که دخترکان محجوب هم نسل من حالا گوشه خلوت خودشان را دارند و با خاطره یاری که حتا فرصت هماغوشی اش را سپردند به اذن عاقد، در شش و بش از دست دادن بکارتی اند که حالا دیگر نشان هرچه باشد نشان سربلندی شب زفاف نیست...این سو تر می بینم من بی ایمان بوده ام به شب های شعر و نوری و چهچه های استاد و عاصی تر از آن بودم که حالا مهر خورده و واخورده‌ی همسری که عاشقش نبودم دست به دامن خاطره های قدیمیم باشم یا دخیل بسته به ثمره ای که خودم را پای بند کنم به ظهور معجزه ای... من بی کله تر از این حرفها بودم... مثل مار پوست انداختم... زخم بر دل و جانم نشست و باز بی وقفه و حریص تر رسیدم به این مرزی که سوگند امان و قراری به پیشانی ندارد...رسیدم به بازوانی که به آغوش که می کشدم عصیانم را مهار نمی کند ... به مرز جنون می بردم و باز رام به برم می گیرد... من هیچ چیز را نباخته ام... هوشیار و سخت جان آمده ام که بمانم...که باز رهسپار شوم...

2011-10-30T00:00:00.003+03:30

این قاب را باز می کنم که از تو بنویسم و باز می بینم دستهام بر قاب تنت نویسنده ترند تا اینجا...

?home sweet home

2011-10-21T17:02:00.005+03:30

این همه شنیدن از تصمیمِ رفتن و مردد بودن بین رفتن و ماندن،‌تحلیل های درست و غلط از رویاهای هرگز ندیده و زجرهای به جان کشیده ... وقتی سیبل این جمله ام که تو چرا مانده ای... وقتی می بینم عصریک روز تعطیلِ تنهایی لمس دست دوستی و ولگردی در این خیابانها برای همیشه ناممکن شده... دلم نمی خواهد این جا باشم... دلم نمی خواهد این جا را بگذارم و بروم .. دلم می خواهد این نا امنی فقط جایی تمام شود... دلم می خواست می شد رفت سفر و باز ته ته دل به خیال خانه دل خوش بود...

نهال

2011-10-01T11:41:00.003+03:30

.
.
در خلوت روشن با تو گريسته ام
براي خاطر زندگان،
و در گورستان تاريك با تو خوانده ام
زيباترين سرودها را
چرا كه مردگان این سال
عاشق ترين زندگان بوده اند...

سال 25

2011-09-01T14:08:00.003+04:30

به یک وضع اسف باری مغزم درد می کند. سرم نه! مغزم. یک جور انگار حال تهوع گرفته مغزم. می نشینم پشت میز و این فایل های ورد در حکم غذای مسمومند برای این مغز مریض خسته. گریز زدنهام به ساز و رمان و فیلم هم هیچ مسکن که نمی شوند، بدتر می شوم و بیزارتر از این همه اجباری که 24 سال تمام تحمل کرده ام.
بعد از دفاع قرارم این است که عنوانم را بگذارم دم کوزه برای چند وقتی و بروم پی پیشخدمتی یا نمی دانم هر جور کاری که مغز نخواهد...

راست به چپ

2011-08-31T21:17:00.004+04:30

خواندن دستنوشته های خاله‌ی جوان و خواهر پر شر و شور چیزی نبود که بشود از وسوسه اش چشم پوشید. می پاییدمشان و اول خوب نگاه می‌کردم که چطور توی کمد گذاشته اندش، خوب نگاه می‌کردم ببینم عطف دفتر چپ است یا راست و بعد اینکه چیزی اگر لای دفتر هست دقیقن کجاست. صدای قلبم را هم می‌شنیدم تمام وقت و گاهی هم چشمهام تار می‌شد از اضطراب که مبادا سر به زنگاه پیدایشان بشود...
همینطورها می‌دانستم که امکان خوانده شدن دستنوشته های مضحک من هم هست. بر می داشتم از چپ به راست می‌نوشتم که سخت باشد خواندنش. عادتش ماند تا سالها... دفترهای رنگ به رنگ و کلمه های جویده جویده ی من...
سه سال پیش از راست به چپ نوشتن را همین جا تمرین کردم... حدیث شبها و روزهای بی پناهی و خود فریبی و شادیهای رنگ پریده و غمهام. همینجا من تمرین کردم که باید قصه بگویم از چیزی که دخلی به واقعیتم ندارد. یاد گرفتم سکوت کنم و کلمه هام را سر ببرم برای خاطر دل آدمها، یاد گرفتم بنویسم و بعد قرص پاش بایستم، یاد گرفتم نقش آدم قربانی عصبی نقش بهتر یک زن وبلاگ نویس محسوب می‌شود. یاد گرفتم اینجا مثل هر جای دیگر مساله، مساله‌ی قدرت است و عدد و رقم... یاد گرفتم و نوشتم و خوانده شدم... ناژو سه ساله شد و من به همین سادگی سی ساله...

راهی به من بجو...

2011-08-22T17:12:00.003+04:30

می پرسی که تزت چطور پیش می رود؟
اینطورکه سودا زده‌ی تو درگیر مقاله ها و فصل های این پایان نامه ام، جز آشوب، نظمی به پا نمی شود که...

سفر را دوست دارم، کوچ را هرگز

2011-08-18T23:00:00.005+04:30

این پیرهن بنفشی که یقه‌ی خشتی دارد و دامن پرچینش تا سر زانویم است و زیر سینه اش روبان دارد را دلم می خواست همین امشب زیر همین آسمان می‌پوشیدم و با تو یک دل سیر قدم می‌زدم. موهام را هم باز می‌گذاشتم لابد... یا نه! با روبان بنفش می‌بستم. بعد هم می‌آمدم بلاگم را باز می‌کردم و می‌نوشتم امشب را... عوضش یک دو جین جوان پانزده ساله ی کلاش به دست دیدم و چادرهای سیاه و دست آخر وی پی ان ی که باز نمی‌شد تا همین دو خط را هم بنویسم... بنویسم که دلم می‌خواهد این پیرهن بنفش را همینجا توی همین خیابان ها تنم کنم، نه جای دیگر...

اینک امان

2011-08-17T23:59:00.002+04:30

همیشه یک جایی از ذهنم گیر این بود که پس این بی قراری های من کجا قرار می شوند؟ جاهایی که حتا فکر می کردم می شود برایم پناه آخر، باز چیزی جایی قرار از من می گرفت و برم می گرداند به تنهایی خودم که اینقدرها بزرگ شده بود که جای هیچ کس غیر خودم نباشد. این تنهایی بزرگ خواست من نبود اما شده بود سنگر آخر... سنگری که نشود با کسی شریکش شد. تنگ تر می شد و نفس گیر تر... حالا چشم باز می کنم و می بینم پشت این دری که می بوسیم و خداحافظ می گوییم چیزی از تو با من می ماند که دلم را ستاره باران می کند، قرار می شود و آرام تن و جان... آرزو داشتم این آرامش روان را... تعبیر آرزوی سی سالگی ام شده ای و نمی دانی...

لجنی پوشان مخفی

2011-07-13T13:42:00.005+04:30

برخورد اول:
روزهای اول خرداد است. از دانشگاه بر می گردم. دم کلینیک پیاده می شوم بروم سونوگرافی. کلیه ام تیر می کشد. کوله را جا به جا می‌کنم. گرمم شده. مقنعه ام زیر گلویم را می‌سوزاند. آقای میان سالی چند متر آن طرف تر داد می‌کشد سرم که " اوی! مانتوت رو بکش پایین! کوله می‌ندازی باید بپایی مانتوت بالا نره."مبهوت خشکم می‌زند. با همین مانتو و شلوار از حراست دانشگاه رد شده ام با عزت و احترام... اینجا توی خیابان چه می‌گوید این مردی که هم سن پدرم است و یونیفرم هیچ جایی به تنش نیست.... بغض می‌کنم.... درد کلیه ام پاک یادم می‌رود...

برخورد دوم:
از سر کلاس برگشته ام. سه ساعت بی وقفه فک زده ام. ام پی تری را می گذارم توی گوشم و پشت چراغ قرمز می ایستم. گرم است... شِدِی سربازان عشق می خواند. زیر لب زمزمه می کنم. گیج موزیک از چراغ سبز می‌گذرم. با مامان و پریسا قرار دارم. آن طرف میدان یکی می‌کوبد تخت سینه ام. "کجا؟ بایست ببینم". خانم گشت ارشاد است. یکهو لبخند می زند:" اینا رو در میاری با هم حرف بزنیم؟ " می‌گویم :"می‌شنوم. بفرمایید." براندازم می‌کند. همان لباس تنم است. می‌گوید: "آستینهات رو بکش پایین". بحث نمی کنم آستینها را می‌دهم پایین. دست می‌گذارد روی شانه ام که : "ببین چقدر زیبا شدی الان." می‌پرسم "می‎تونم برم؟ "می‌گوید "بفرمایید "و لبخند می‌زند. از کنار شان رد می‌شودم. همه از کنار لجنی پوشان رد می‌شوند با طرح لبخندی به هم. ام پی تری ام را آن می‌کنم و چند دقیقه بعد به پریسا و مامان با غش غش خنده می‌گویم بهم گیر دادند...

برخورد اول برایم گران تمام شد. بی اغراق چند روزی ناخوش احوال بودم. اما از این مردان و زنان ارشادی باری به دلم نماند. یاد تابستان اول ارشادی ها می‌افتم که ما ترس خورده روسری های رنگی مان را جلو می‌کشیدم و خانمی با موهای طلایی می‌گفت :"دستشون درد نکنه. دخترهای این زمونه شدن عین دخترای بار! من مادر دو تا پسر جوونم، آرامش ندارم والا..."

ما دو...

2011-06-30T13:17:00.003+04:30

ما دو، دستادست
همه جا خود را در خانه‍‍‎ی خویش می انگاریم
زیر درخت مهربان، زیر آسمان سیاه
زیر تمامی بامها، کنار آتش
در کوچه‎ی تهی، در زل آفتاب
در چشمان مبهم جمعیت
کنار فرزانگان و دیوانگان
میان کودکان و کلانسالان
عشق را نکته‌ی پوشیده یی نیست
ما آشکاری مطلقیم
عاشقان، خود را در خانه‎ی ما می انگارند.

پل الوار/ ترجمه‌ی شاملو

میهمان خانه‌ی مهمان کش روزش تاریک*

2011-06-18T21:23:00.001+04:30

این جا شده سرزمین آدمهایی که به همه چیز عادت می کنند... به همه چیز عادت دارند...

* از برف/ نیما

باهره

2011-06-17T13:18:00.003+04:30

در کودکی های من زنی بود که روشن ترین خاطره های کودکیم به نامش سند خورده. خانه ای همیشه روشن داشت با بوی تابستان. قد بلند و درشت بود، موهای مشکی لخت داشت و راه که می رفت یقین می کردم هیچچ چیزی آن قدر ها قرص و محکم نیست. خوب می رقصید، خوب می خواند وبسیار خوانده بود، خوب حرف می زد و از این بیشترها می شد دانست که سادگی حرفهاش از بسیار دانستن است نه عوام زدگی. کلمه های کودکیم را غلط می گرفت و خوب یادم هست اولین بارها که زنانگی را کشف کردم در او و با او بود. به بغض و بخل و میان مایگی دو مرد از زندگیمان حذف شد... گم شد. این روزها که با خانم باتلر نظریه پرداز جنسیت سر و کله می زنم زیاد یادش می افتم. زنانگی من با زنی ساخته شد که مثال نقض هرچه هنجار بود و با این همه بسیار زنانه زندگی می کرد. زنی که می خواستم باشم و حالا... شاید کمی دور یا نزدیک به آرزوی دیدارش، لحظه ای حتا، صفحه های مجازی را ورق می زنم که شاید نشانی بالاخره...

جان کلام

2011-06-13T22:12:00.000+04:30

به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست
زحمتی می کشم از مردم نادان که مپرس...

us...? its complicated

2011-06-11T01:54:00.002+04:30

خوشحالی خوب کردن حال آدمی که حالت به خاطر ناخوش احوالی اش خوش نیست...همین قدر ساده و همین قدر پیچیده ایم ما هر دو...

mirage

2011-06-06T14:03:00.002+04:30

زندگی بین کتابها سخت توهم زاست. توهم شناخت یکیش. آدم حس می کند پیشاپیش حادثه ها ایستاده و به وقت رخداد ها لاجرم بهتر از پس هر ناگزیری بر می آید. لابد بهترین تصمیم را هم می گیرد. آدم کتاب زیسته همیشه نسخه ی آماده ای برای عالم و آدم هم دارد. پر از انتزاع کلمه هایی است که واقعیت زندگی را بی آنکه بداند سراب می کنند، می گویم توهم ، همین است منظورم... سالهاست حکایت زندگی من زیستن کنار این دست آدمهاست. از پدرم گرفته تا استادهایی که به وقتش بتم بوده اند و دوستانی که کلمه هایشان پیشاپیش خودشان به هم وصلمان می کرده. به وقت حوادث همین ها بدترین تصمیم ها را گرفته اند. همین ها بی رحم تر آدمها بوده اند، همین ها ترسناک ترین دشمنان شده اند... خودم؟ مستثنا نیستم. هر چه بوده فقط افتخاری به خوانده هام نکرده ام. هیچ کدام این برگه هایی که شاهد ذوق بی حد و حصر من بوده اند وقتش رفاقتی نکرده اند. تلخ تر کرده اندم با دور نشانده اندم از شادی خطر کردن و لغزیدن و شکست خوردن. همه‌ی اینها را گفتم که بگویم کتابها حاشیه ی امن زندگی اند. اگر به زدن به قلب زندگی تشجیعمان نکنند به هیچ نمی ارزند...

ابدیت

2011-06-06T01:05:00.002+04:30

دارم راستی راستی دکتر می شم...
پ.ن. باید حادث می شدی که زمام زمانم به دستم برگردد... هر لحظه با تو و تو با هر لحظه....

باز هم خرداد

2011-06-01T22:06:00.000+04:30

گفتي كه يك ديار
هرگز به ظلم و جور نمي ماند
برپا و استوار ...

امروز همه تویی و فردا همه تو...

2011-05-30T00:33:00.005+04:30

یک وقتهایی هست که آدم حنجره اش دل دل می کند برای فریاد از ته دل ... از ذوقِ فریاد کردن اسم کسی شاید! عمیق تر اما حال و روز این شبهای من است که که چشم که باز می کنم دست چپ تو را می بینم حائل تنت و فرمان و دستی که نمی بینم با آشفتگی موهاو گونه و انحنای گردنم داستانها دارد... چشم می بندم و همین نزدیکها به سکوت، سرم بر شانه ات، دل می سپارم...

به تو دست می سایم و جهان را در می یابم...

2011-05-21T10:03:00.005+04:30

8 سال عمرت را اگر دانشجوی زبان شناسی باشی لاجرم مهمترین حساسیت زندگیت می شود کلمه ها. دغدغه ی زندگیت ادبیات که باشد لابد " کلمه ها خانه‎ی ما هستند" می شود برایت حکم وحی منزل. من این همه سال به حکم دلم گفته ام که دنیام بشود عین چینش واژه هام. می دیدم هم که این دنیا چه لرزان و آشوب زده ایمانم را به بازی می گیرد. آدمهای کلمه بی باورتر آدمهای زندگیم بودند. بی مهر تر و بیگانه تر از همه آنهای دیگر. و حالا می بینم چه ثمر از آن همه که من گفتم که جهان به محور خواست من بچرخد. تیشه به دست همان آدمهای کلمه بود...
بی ایمانی کار من نیست اما. این روزها دنیا تجسد واژه های دلخواسته ی من است کنار تو. این روزها من از منت معنای هر واژه بر سرم رهام و تو به حکم چشمها و دستها و بوسه های بی دریغ، از هر چه گفتن بی نیازم می کنی...

در پرده امید*

2011-05-15T12:05:00.003+04:30

سکوت پشت پست قبلی لازم بود که بارها و بارها باز این جمله را بخوانم تا باورم شود بر همه‌ی چیزی که بر من رفته نقطه‌ی پایانی گذاشته شده. دستهای این روزهام آموخته‌ی نت ها می‌شوند و موسیقی نفسی که تار به تار گره های دلم را آواز می‌کند و به دست باد می‌سپارد...

*عنوان از شفیعی کدکنی

کسی که دستاش قفس نیست

2011-05-05T21:29:00.000+04:30

عیار تو نشون داد که چقدر همه ی چیزی که پیش از این اصل می دیدم، تقلبی بوده...

مبتلا

2011-05-05T16:34:00.004+04:30

بعدها که به این روزها فکر کنم لابد لبخند می زنم و می گویم آن روزها بود که من بالاخره فهمیدم زندگی یعنی چه...

بر صفحه مضاعف روز

2011-04-28T18:11:00.003+04:30

می توانم نگه دارم دستی دیگر را
چرا که کسی دست مرا گرفته است
به زندگی پیوندم داده است...

مارگوت بیکل

و حکایت این دست گفتن دارد... که یله گی را بر می تابد و استواری را می فهمد...

این طبع که من دارم

2011-04-27T22:09:00.002+04:30

پیام داده که:
آن کس که دلی دارد آراسته ی معنی
گر هر دو جهان باشد در پای یکی ریزد

دلم می خواد سجده کنم...

حکایت بارانی بی امان *

2011-04-26T22:04:00.004+04:30

گاهی هم می شود آن طور که آدم به قدر نیازش آدمها را بزرگ می کند، انگار سایه ای که بلند می شود چون خورشیدی فرو می رود.... . گاهی هم می شود این روزهایی که به قدر یک دوست داشتن قد می کشی و می بالی. آفتاب تابیده بر این روزهای بارانی من... سایه ها گم شده اند...

* عنوان از شمس لنگرودی

برکه های آینه

2011-04-23T01:51:00.003+04:30

دو سه روز پیش گفت که امروز با ما نمی آید. قرار بود تنها بماند ... دم رفتن "چنگ و سرود" ِنفیسی را دادم دستش و گفتم بابا فک کنم این بهت مزه بده...

برگشتم مثل بچه ها ذوق زده بود از تجربه اش با نفیسی. "ماهی" شاملو را برایم خواند و باز من بغض کردم از شور بی حد و حصرم برای ضبط کردن صداش. شوری که ترس از دست رفتن صاحب این صدا را حریف نیست... ترس شنیدن این صدا در فقد را...

تو می دمی و آفتاب می شود

2011-04-22T00:20:00.003+04:30

یک امروزی هم می شود تو... ظهیرالدوله ... من و... دیگر؟ همه بیکرانگی...

no u-turn

2011-04-18T11:05:00.004+04:30

پای آزار و کم لطفی و بی مهری باشد، حکایت من حکایت پر شدن ظرفیت نیست، حکایت گسستن است از بندهای مهر و حرمت و صبر. این طورهاست که بعد از گسستن از آدمها دیگر رجعتی در کار من نیست. به پر شدن ظرفیت بود زمان کار ساز می شد. به شکوه و ناز و نیاز هم گرهی باز نمی شود از دل من...

بلندای بام

2011-04-16T10:10:00.004+04:30

...

تو را و مرا

بی من و تو

بن بست خلوتی بس!

که حکایت من و آنان غم نامه ی دردی مکرر است...

شاملو/ آیدا در آینه

and I am back

2011-04-13T12:50:00.003+04:30

تجربه ی یک جور ریاضت بود دوری از تنها جایی که نوشتن را برایم ممکن کرده بود. دیروز دیگر تاب نیاوردم. شمارشگر بلاگ را که چک کردم دیدم روزی نبوده که این قاب بازدیدکننده نداشته باشد. روزهایی حتا بیشتر از آمار معمول روزهای بودنش. دل گرم شدم. 40 روز گذشته و حالا دیگر دلیلی نمی بینم که دور بمانم از اشتیاقی که در دلم می جوشد برای نوشتن از این روزهایم. شاید اینجا دیگر آن قاب همیشه نباشد و نشود اما به گمانم به تجربه اش می ارزد. منِ این روزها نوشتن دارد...

ناژوی آخر

2011-03-01T20:31:00.004+03:30

این قاب دیگر به روز نمی شود.

در صحاری شب

2011-02-25T12:29:00.004+03:30

...

زمين تهی ست ز رندان ؛

همين توئی تنها

که عاشقانه ترين نغمه را دوباره بخوانی .

بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان :

« حديث عشق بيان کن بدان زبان که تو دانی . »

شفیعی کدکنی

under gaze

2011-02-23T23:53:00.002+03:30

نگاهتان امن نیست... آنقدر که بخواهم دیده شوم، عریانی پیش کش...

شبان دیرپا*

2011-02-23T00:18:00.003+03:30

در زندگی هر زنی که از تن و زنانگی و عریانی اش نگریزد لابد شبی مثل امشب هست که صاف توی آینه ی حمام زل بزند و از خودش جواب بخواهد...
* از فروغ

raped

2011-02-15T23:26:00.003+03:30

در مرز نگاه من
از هر سو
دیوارها بلند،
دیوارها
چون ناامیدی بلند است...*

از هیچ چیزی ساده نمی توانم بگذرم... از هیچ چیز ساده ای نمی توانم بگذرم...همه وجودم را نفرت گرفته، از کنارشان رد می شدم و یاد حرف تو می افتادم که وقتی حکومتی در ملا عام نماد فالیک به آدمهاش آویزان کرد کارش تمام است... و من این روزها و شبها می‌بینم که کار امید من ساخته! کار آن همه شور زندگی من ساخته شده! کار آن همه از ته دل خندیدن هام و خیال بافتن هام! دندان می‌سایم و به این نماد های فالیک فکر می کنم که نمادین و غیر نمادین خلوت و امید و آینده و عشق و آسایشمان را ریپ کرده...
پ.ن. در کنار همه این حرفها خوشحالم که خوابشان آشفته است...
*از قفس/ شاملو

روز مبادا

2011-02-14T01:44:00.002+03:30

روزگار عبث...
کاش بشود که بیایم و حرفم را پس بگیرم!

لابیرنت

2011-02-09T00:27:00.003+03:30

گفته بودم تو بگیر ده در، در من!
گفته بودی من پشت کدام درم؟
گفتم دهم!
گفتی هوم و ساکت شدی...
گفتم بیرونی ترین در را بگیر یک! می بینی کجایی حالا؟
گفتی هوم!

حالا من پشت در دهمم هنوز! تو رفته ای و در اول را هم بسته ای...

سرود ششم

2011-02-07T22:34:00.003+03:30

... چندان دخیل مبند که بخشکانی ام از شرم ناتوانی خویش:
درخت معجزه نیستم
تنها یکی درختم
نوجی در آبکندی،
و جز اینم هنری نیست
که آشیان تو باشم،
تختت و
تابوتت
+

گاهی گمان می کنم این آدم به جای همه ی بشریت زندگی کرده...

نمی ارزد!

2011-02-04T01:04:00.004+03:30

در تحلیل های گفتمانی - در تقابل با تحلیل های ایدئولوژیک- همیشه این امکان برای گروه فرودست باقی می ماند که در فرایند مذاکره ی معنایی قدمهایی را به پیش بگذارند و گروه غالب را عقب برانند. به این چیزی که می گویم هم ایراد وارد است از آنجا که تلقی درستی از قدرت نمی دهد. انگار که مرز گروه فرادست و فرو دست قاطع باشد. می دانیم که نیست. ایراد عمده ی وارد به فمنیست های وطنی به گمان من این است که همواره تلقی زن=قربانی را پیش گرفته اند و استناد کرده اند به قانون و فقه. که به جای خودش محترم. این می شود تلقی ایدئو لوژیک مبتنی بر این باور که نظام مرد سالار قدرت را به مردها سپرده و از زنها دریغ می کند. زنها فاقد قدرتند پس باید بجنگند که قدرت را از چنگ مردها در بیاورند. مساله به این سادگی ها نیست. قدرت در چنگ مردها نیست.
وقتی از مذاکره معنایی حرف می زنم منظورم هر کنشی ست که باعث خلق یک مفهوم اجتماعی می شود یا آن را دستخوش تغییر می کند. فرایند مذاکره منحصر به ساختارهای کلان نیست. به عنوان یک فمنیست - عنوانی که همانقدر که مایه ننگ نمی دانمش، مایه افنخار هم تلقی اش نمی کنم- شاهد آگاه فرایند مذاکره در روابط نزدیکم بوده ام. معانی در روابط نزدیکم تا حد ممکن از حدود عرف فاصله داشته اند،‌ به وظایف عرفی اعتقادی نداشته ام. وظایفی برای مردهای زندگیم تعریف نکرده ام که از قِبَلش منتفع شوم و حقوقی را بطلبم و وقت تقسیم وظایف گم و گور شوم که من زنم! چیزی که در تحلیل هام غلط محاسبه کردم همیشه انعطاف طرف های رابطه ام بوده. معانی جدید جذابند اما ساختار را به هم می زنند. بی ساختار هم که نمی شود ماند. ساختار جدید هزینه دارد. محاسبه ی غلط من از این جا ست. من برداشت درستی از هزینه ها نداشته ام. طرفهای رابطه ام هزینه را بسیار بالا ارزیابی می کنند. آن جاهایی که آدم رابطه ام را به جان دوست داشته ام پس کشیده ام که هزینه کاهش بیابد، ناگفته پیداست که این پس کشیدن ساختار را به قبل بر نمی گرداند و ساختار نوینی هم نمی سازد. سیستم کرش می کند.
مرد و زن ندارد. ساختن معناهای تازه هزینه بر است. در بهترین حالت هر دو طرف حاضر به پرداخت هزینه ها می شوند. در غیر این صورت بهتر است تن بدهیم به امنیت ساختار و حرکت بطئی تغییرش که بسیارند که از این ساختار منتفع می شوند. همین است که از ماست که بر ماست و مرد و زن هم ندارد...

استواری امن زمین...

2011-02-03T15:52:00.002+03:30

در دل این همه روزِ سخت پیام ها بوده، تلفن ها بوده، دیدارها بوده و حتا دستی که شانه ام را پناه شده ... امروز هم این برف و موسیقیِ یار و این همه سپیدی و سبکی... سرشار و لبریزم و سپاسگزار این همه ای که دارم...

سنگینی تحمل ناپذیر من بودن

2011-02-01T12:37:00.004+03:30

حذف شد.
این روزها حکایت نوشته هام، حکایت خودم است. درفت می کنم یا پاک می کنم بالکل. پشت ننوشتنم قصه ای نیست، از نوشته هام هم قصه ای در نمی آید. به سکوت برگزار کنم خودم را از آن شمشیر دو دم که بالای سرم مدام می گوید هر حرفی بزنی بعدا ممکن است علیه خودت استفاده شود در امان می مانم دست کم.

single life advantages

2011-01-28T14:44:00.004+03:30

الان به یه آشپزخونه ی به هم ریخته احتیاج دارم با یه سینک پر از ظرف،‌ و گاز کثیف که بیفتم به جونش و بسابم و بسابم و بسابم و فکر کنم...

2011-01-24T13:48:00.003+03:30

لحظه ای که حس می کنی باری را زمین گذاشته ای... لحظه ای که بعد از خمودگی حس می کنی می تونی کمر راست کنی، سرت رو بالا بیاری و بالاخره ببینی... لحظه ای که می تونی به حجم وجودت نفس بکشی...

ton absence

2011-01-22T21:52:00.004+03:30

وقتی خواستی و خواستی و خواستی و نشد!
وقتی نشد و نشد و نشد و یاد گرفتی که نمی شه!
وقتی یاد گرفتی که نمی شه و نمی شه و نمی شه و عادت کردی به نشدن!
وقتی عادت کردی و عادت کردی و عادت کردی ...
دیگه بشه یا نشه... چه فایده؟

..

2011-01-20T11:53:00.003+03:30

پاسپورت
بی ننگ اجازه ی شوهر
بی وحشت خدمت
.
.
.
مجرد/ زن

پارادوکس

2011-01-18T23:49:00.004+03:30

جلوش که می نشینم ابراز تعجب می کند و تاسف! صندلی اش را می چرخاند طرفم نبضم را می گیرد. آستینت را بزن بالا! یک هو سرش را می آورد بالا نگاه می کند ته چشمهام. براندازم می کند... چند کیلویی. 5 کیلو بیشتر می گم. داد می کشد سرم که این چه وضعیه،‌ داری می میری! برو بخواب زیر سرم! سر تکان می دهد. شغلت چیه؟ دروغ می گم! تند تند دارو می نویسد. یاد مادر علی حاتمی می افتم " اینو آمبولانس بهشت زهرا تو خیابون ببینه جلبش می کنه" خنده ام می گیره! سرم گیج می ره. بوی الکل می پیچه توی سرم. صداها را نمی شنوم. عرق سرد ... سکوت. سرم را تکیه می دهم. آب سرد می پاشم توی صورتم. ریمل هام راه می گیرند. زنی که یا یه مرد زن دار رابطه داره که ریمل نمی زنه... کی می گف اینو؟ دستمال می کشم! پخش می شوند زیر چشمم. صورت مهتابی، صورتی ماتیک 24 ساعته و سیاهی زیر چشمها. صدایی نمی شنوم. دستم را می گیرم لبه ی دستشویی... عق می زنم. در می زنند. بلند می شوم... باد می زند توی صورتم، سرم تیر می کشد. می روم آن دست خیابان... آمبولانس رد می شود. پشتش نوشته بهشت زهرا... پخش زمین می شوم. می خندم، می خندم. می خندم. جلبم نکرد... دیدی... جلبم نکرد. پیاده بر می گردم تا خانه...

.

2011-01-18T00:28:00.006+03:30

که بباخت هر چه بودش...

ای یار... ای یگانه ترین یار

2011-01-16T01:44:00.002+03:30

چند کرور کرور واژه بنشانم کنار هم که حزن صدای امشب تو را که به گوشم فروغ می خواند رج زده باشم ...

پایان سخن شنو ...

2011-01-12T23:11:00.004+03:30

همه اش هم داستانِ اوج گرفتن و دردِ ارتفاع کم کردنهای ناگهانی و وحشت سقوط که نیست. گاهی هم می شود حکایت یک فرود آرام، داستان برگشتن به آشیانه، قصه ی به سلامت ماندن...

زخمهای روح

2011-01-09T21:32:00.005+03:30

امیر در پست آخر بلاگش از خرابی گفته و نوشتن و به زعم من نوشته شدن. برای آدمی که به اعتقاد او صداقت نوشتن دارد و به تعبیر من توان شکستن و مواجه شدن با مخروبه های وجودش، زندگی آسان نبوده، آسان نیست. آسان هم نمی ماند.
آدمهای کمی را دیدم که بتوانند این خرابی را تاب بیاورند. آدمها بیشتر از کنار زندگی می گذرند. به دلش نمی زنند. درد را، زخم را، شوق را، لذت را اگر بپرسی، می گویند نمی دانند. یا به انتزاع ازش می گویند. برای من ندانستن یعنی نشناختن. انتزاعی حرف زدن و کلی گویی یعنی پرت بودن، در حاشیه ی زندگی بودن.
دیشب می توانستم انتخاب کنم، بگویم نه و نشنوم. سرم را بگذارم امن ترین جای دنیا و تا خود شکوه برف صبح بخوابم و صبح به زمزمه بگویم: در چشم بامدادان، به بهشت برگشودن/ نه چنان لطیف باشد که به دوست برگشایی. چشمم را در همان تاریکی باز کردم به ویرانه ای که دور نبود از من. لرزه هاش را می شناختم...
حال دلم بد است. اما حال و روزم حال و روز دخترکی ست که صبح زود زمستانی پله های کاهگلی را دو تا یکی کرد تا بالای پشت بام و زل زد به خرابی شهر کاهگلی زیر پاش و سر بلند کرد که کسوف را ببیند، برآمدن آفتاب را...

the devil's child

2011-01-08T11:00:00.002+03:30

حس رزماری رو دارم وقتی باردار بود... چیزی از درون داره عصاره ی جونم رو می مکه...

2011-01-05T23:33:00.001+03:30

دلم لب پَر شده...

روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد

2010-12-31T18:49:00.008+03:30

یک
توی عمیق ترین دوره‌ی رابطه ی عاطفی ام هستم. آرامش مطلق. دلم کس دیگری را نمی خواهد. آدم زندگیم برای بس بس است. بنا به حادثه ای خوشایند می بینمش دوباره. مدتها ندیده امش و دیدنش باز جرقه های ذوق و خواستن گذشته را شعله ور می کند. گونه هام گر می گیرد از نگاههای تحسین آمیزش... همان شب یارم دلخواه تر از همیشه است.

دو
با حسی که غرور و کمی خودخواهی ارضا شده چاشنیش است برایم تعریف می کند که دخترک همکارش چطور بهش ابراز علاقه کرده. چطور راه به راه از سر و وضع و لباس و خوش فکری و تصمیم های درستش تعریف می کند. نگاهش می کنم، می خندم و به شیطنت می گویم "خب راست می گه". سفت به برم می گیرد، می بوسدم و می خندد.

سه
نشسته ایم توی کافه. بعد مدتها کنارم است. شادی زیر پوستم می لغزد از بودنش. حرفهام با یکی از بچه ها گل می اندازد. ساکت می ماند. حس می کنم جمع را دوست ندارد. بیرون که می رویم می گوید "از من فاصله گرفتی . نمی خواستی بدانند رابطه داریم با هم؟ " مبهوت می مانم. توی چشمهاش دلخوری را می بینم و می دانم همه‌ی دلیل آوردنهام فقط منتهی می شود به سوء تفاهم بیشتر. سکوتم را به بدترین شکلش تعبیر می کند.

چهار
هیچ به روی خودم نمی آورم که خون چطور خونم را می خورد از رفتار سبک سرانه ی این دخترک و اینکه یار من شده سیبل عشوه های مسخره اش. لبخند می زنم و به خودم مهلت می دهم تا خلوت که زهرم را بریزم. دعوا می شود.

پنج
هنوز نمی توانم مرز تملک، حسادت، تمامیت خواهی و دوست داشتن را پیدا کنم. هر کدام این چهار پرده می توانست طور دیگری تمام شود. گاهی آدم ایمن است، دلش قرص می ماند از آمد رفت هر کسی که محتمل است دوی رابطه را سه کند. گاهی آدم ترس به جانش می افتد که نکند دویی دیگر در کار نباشد وچشم باز کند ببیند سوم شده. گاهی رابطه می شود حریم. هر نفر سومی در حکم متجاوز قلمداد می شود و سایه اش رابطه را می برد به فاز مانور جنگی. گاهی اگر حساسیتی نشان ندهی محکوم می شوی به بی تفاوتی، گاهی حساسیتت می شود حسادت و اعمال محدودیت.

شش
منطقی اش این است که اگر کسی را دوست داری از اینکه مورد علاقه ی دیگران باشد هم باید شاد باشی، از اینکه از این محبوب بودن خوشحال می شود باید جان بگیری. اما چه می شود که گاهی این شادی یار به کام تو زهر می شود؟ مرزها باز خیلی لغزانند. در مورد خودم می دانم دیگر که زیر نقاب آنچه روشن فکر بازی نامیده می شود نمی مانم. هر جا احساس خطر کنم به صراحت حرفم را می زنم. می دانم عکس العملی رفتار کردن در این مورد نعل وارونه زدن است. به گمانم این جور وقتها روتوش کردن حس اشتباه ترین کار ممکن است. این دست حس ها وقتی ناگفته می مانند هیولایی می شوند که کمی بعد یکسره آدم را می بلعند.

sorry seems to be the hardest word

2010-12-30T12:48:00.003+03:30

به حکم اینکه گناه بزرگی که مرتکب نشده ام که سزاوار قهر مامان باشم همیشه انتظار داشتم بعد از اینکه تنبیه شدم، عذرخواهیم پذیرفته بشود. نمی شد. خیلی سخت می گرفت بر اشتباههای کودکی من...

اشتباه می کنم، عذر خواهی می کنم. از ته دلم. دلم می لرزد. می دانم پذیرفته نمی شود. کلمه هام از زور عصبانیت خیلی تیزتر از آن بوده اند که بخششی در کار باشد...

متهم می شوم. دل شکسته و مبهوت می مانم در خودم. گنگ می شوم. توان توضیحم نیست. کابوس می بینم یک سر آن شب را. با هق هق بیدار می شوم. مامان بالای سرم است...

پیام می آید که "معذرت می خواهم" . سر کلاسم. میان حرفهام سکوت می کنم. اشکهام می لغزند روی گونه هام . رو می کنم به تابلو. درد می پیچد توی دلم. هنوز درد دارد جای زخمها...

دلم می خواهد فراموش کنم همه چیز را. اما جایی میان دلم صلب مانده. همین طورهاست که در رفت و برگشت این دردها و زخم ها تن رابطه ها شکل می گیرد... همه چیز از کنترل من خارج شده...

تا به خود صبح

2010-12-29T12:20:00.002+03:30

صدای زنگ ساعت که می آید من هنوز میان آن همه دیوار شیشه ای بی سقف، بلوز دامن سورمه ای به تن، خیسِ بارانم...

در اندوه صدایی جان دادن...

2010-12-26T18:46:00.005+03:30

نشد که راز دلم بر ملا شود و دستهام شریک جرم نباشند. دستهام... امان از دستهام...و امان از تو که رگ خواب دستهام را می دانی.

hang over

2010-12-24T20:28:00.002+03:30

دوست داشتن به ذات سکر آور است. ایراد از دوست داشتن نیست. ایراد از مستی ست که از سر می پرد...

به بهانه تو ( یا فاک د فوتوز)

2010-12-23T22:46:00.004+03:30

نشسته ایم سر حال خواهرانه عکس می بینیم. عکس های دفاعیه ی اول پریساست. پوست صورتم شفاف است. لبهام براق. تازه دکتری قبول شده ام. کار قابل قبولی هم پیدا کرده ام. پرم از امید و ذوق. همان روز کلاس را به آتش کشیدم از دانسته هام، از خوانده هام. زمین زیر پام می لرزید. استادم تمام قد بعد ارائه ام ایستاد و کف زد برام. خون می دوید توی تنم... کمی دورتر از این روز همه ی امید و آرزوهام به باد رفت. خلوت، سکوت، دوری، درد، انفعال، انفعال، انفعال... موج از پس موج و دور و دور تر شدن از هر چیزی که بشود به جانش چنگ انداخت برای بقا. فرو رفتن و چنگ انداختن به سنگی که به پام بسته شده بود که شاید نجات بیایم. فروتر رفتم. حالا دیگر نفسی نیست. آدمی را دارم کنارم که دلم می خواهد زمین و زمان را برایش به هم بزنم و جان به تنم نیست. در به در زیر و رو می کنم جانم را که آن نیروی تمام ناشدنی را باز پیدا کنم. که این انفعال دست از تنم بر دارد. بشوم همانکه به برق چشمهاش شهره بود... اینها را می ریزم توی نگاهم و به پریسا می گویم. می فهمد. نفس عمیق می کشد. نگاه می کنم، عمیق نفس می کشد و سر بر می گرداند...

از دست شد...

2010-12-22T23:22:00.003+03:30

اگر کسایی باشن که خوب بدوننت، تلخی هات رو، مهربونی هات رو، خباثت ها و ضعفهات رو، ذوق و شیداییت رو، اونوقت می تونی بگی تنها نیستی. اگه آدمایی که "دلت می خواد" ببیننت، بشنونت، بپرسنت، باشن برات وقت باید، لم غم و شادی دلت رو بدونن اونوقت می‌تونی بگی خوشبختی... دلم می خواست آدمی که پدرمه و می دونتم، بلد بود بهم این حس رو بده که خوشبخت ترین دختر عالمم به خاطر داشتنش...

the last leaf has fallen

2010-12-19T15:37:00.005+03:30

bring me home

by sade

night begins with you

2010-12-18T22:30:00.004+03:30

می توانم حالا مدعی شوم که کسی هست جایی برایم، که زهر زمان را می گیرد...

fuck the time

2010-12-13T13:14:00.001+03:30

از هر مساله ای که تنها راه حلش گذر زمانه بیزارم...

شکوائیه

2010-12-10T23:59:00.006+03:30

نشسته ام نسخه ی چاپ شده ی داستانی که ترجمه کرده ام - کلارا/ شرم نوشتن/ انتشارات نیکا- را می خوانم. سطر اول را زیر سبیلی رد می کنم. می رسم به جمله هایی که تیغ سانسور بهشان گیر کرده یا قرار بوده گیر کند و دوستان ویراستار لطفشان شامل حالم شده و پیشاپیش دستی به لطف انگار به سر و گوش کارم کشیده اند. دلم به درد می آید وقتی حق را به خواننده می دهم که من مترجم را بد سلیقه و کج ذوق بداند در انتخاب معادلها. وقتی عشق بازی را "عشق ورزی" می خواند و سینه را "اندام". خودم را محق نمی دانم. پیشاپیش وقتی کارم را دست ناشر سپرده ام پذیرفته ام که جرح و تعدیلش کند مبادا که تیغ وزارت سانسور بهش بگیرد. گلایه اما به جاست که چرا سرویراستار مجموعه - پویا رفوئی- که بیش از ما دستی به آتش دارد، خودش را ملزم به اعلام اصلاحیه به مترجم نمی داند.

بهترین تصمیمی که می توانم بگیرم این است که تا روزگار بهتر، دل بدهم به خوانده شدن ترجمه هام در فضای باز تری که جنسش از کاغذ نیست. کرامت مترجم به درک، حیف اثر که سلاخی شود.

hate speech

2010-12-10T01:18:00.002+03:30

گاهی کلمه به کلمه زخم می نشیند بر تن...

ای کاش داوری... داوری... داوری...

2010-12-06T23:11:00.006+03:30

قطعه های ذهنم را می چینم کنار هم و تیره ترین تصویر ممکن را می سازم. پازل تمام عیاری ست. همه ی لبه ها فیت. تصویر کامل. درد می پیچد توی تنم. می ترسم از خودم. این ذهن من است یعنی که این تصویر را ساخته؟ این قدر سیاه؟ می بینم این ذهن از هم پاشیده‌ی ترسخورده‌ی بیمار را که تو تصویر قطعه هاش را ساختی. اینطور تیره. همه‌‌‌ی گناه تصویر ذهنیم از حال امشب گردن توست و روزهای تلخی که ساختی... دنبال مقصر می گردم و تو باز حی و حاضر جلو چشممی...

خشمگینم

2010-12-04T22:17:00.004+03:30

اهانتی اگر باشد به من می دانم چطور واکنش نشان بدهم...شاهد اهانت به عزیزانم اگر باشم، گر می‌گیرم، جمع می‌شوم توی خودم، یخ می‌زنم... لال می شوم! می توانستم عالمی را به آتش بکشم به خاطر نگاه مستاصلت...

برای شقایق

2010-11-29T23:47:00.003+03:30

یک جایی آدم یاد می گیرد که عدول از اصول هم خودش یک جور پایبندی است، وقتی قرار است به خودت خیانت نکنی. جمله ی سخت متناقضی است اما به جان حس کرده ام اینی را که می گویم. نشسته ام کنار گود و خود شکست خورده ام را می بینم که جانانه جنگید برای چیزی که میدان نبرد فهماندش ارزش جنگ نداشته.
حالا می فهمم چیزی که نیاز دارم همانی است که مدتها انکارش کرده بودم...

دل آدمیزاد به مثابه اخترک ب 612

2010-11-28T01:49:00.003+03:30

بعضی آدمها ریشه می دوانند . اساسا بعضی آدمها بائوباب اند...گیرم نه با آن بدجنسی، طبیعتشان ریشه دواندن است آخر... گریزی ازشان نیست.

در فاصله‌ی دو کابوس

2010-11-26T02:07:00.004+03:30

مرز امنیت هر آدمی را چیزی حراست می کند. بودن کسی شاید. این همه تهدید از کجا سر بر آورد یک مرتبه؟ چه طور این همه وقت بی فکر حصار، امن مانده بودم؟

And I won't put my hands up and surrender*

2010-11-24T13:50:00.004+03:30

شاید بهترین تعبیر برای حالم "نبرد سنگین" باشد. جایی خفت گیر شده ام که دیگر نمی شود اسمش را گذاشت دوراهی انتخاب. حالا دیگر در موقعیت بود و نبودم. از این نبرد چیزی باید بیرون بیاید. من مصلوب به ترسها و بندهای هزار ساله یا من زخمی گذشته از نبردی که هیچ معلوم نیست آن سرش چه چیزی منتظرم باشد. این زخمها یا آن به صلیب ماندن هر دو درد دارند. درد دارم . انتخابهام تقاصی سنگین تر از آن داشتند که تصورش را می کردم. خسته ام و نمی دانم تا کجا از پس گیر و گرفتهای ذهنیم بر می آیم.
یک راه دیگر هم هست. همین جا دستهام را بالا بگیرم و پرچم سفید را نشان بدهم و آرامش را برای خودم بخرم...

*از white flag خانم دایدو که شرح حال است...

ولی عصر دیر وقت پاییز

2010-11-23T00:27:00.006+03:30

نوک انگشتهام تیر می کشند از سرما... پرت می شوم به خیابان ولی عصر... یک شب پاییزی که بی هوا دستم را گرفتی کردی توی جیب سخاوتمند بارانی مشکی ات... بر می گردم به همان خیابان ... فکر می کنم خیابان ولی عصر دلیل خوبی است برای مردن...

آگهی

2010-11-20T11:39:00.003+03:30

چیزی حدود سه ماه است چیز دندانگیری عاید چشمهام نشده، نه فیلم خوبی دیده ام، نه گلاویز عکس شده ام- به برکت لطف حضرات- نه نوکی به یکی از اپیزودهای بی بی سی زده ام که تابلوی جدیدی بشناسم، نه سفر رفته ام! وضع سایر حواس پنج گانه ام از بویایی و شنوایی و چشایی و لامسه هم بدتر از بیناییم. این یکی آخری که خیلی وقت است فراموش شده. این طورهاست که اساسن نمی دانم چجور زندگی انسانی ای دارم می کنم. مثل برق و باد فقط دارم می دوم، از این کلاس به آن کلاس بعد هم نوت پس نوت کپی پیست می شود که حجم تزم را زیادتر می کند و من را به بازگشتن به زندگی انسانیم امیدوارتر. گرچه این تز هم نبود الان دچار مرگ مغزی هم بودم. اینها را نوشتم که از همین تریبون اعلام کنم از درجه اعتبار ساقطم. برای این حال و روزم نمی دانم چه کار می شود کرد. کمک هم نیاز دارم به گمانم. تراپیستی کسی شاید. حالم حال آدمهای افسرده نیست. گاهی از ته دل می خندم، هنوز میل به زندگی دارم. اما سرعت همه چیز بالا رفته. در حکم ماشین اگر باشم ترمزم بریده، دستی هم کار نمی کند. پیش روم هم آنطورکه می بینم تا دره چیزی نمانده...

تب نوشته 3

2010-11-19T01:07:00.002+03:30

یادم بماند روزی که از تیشه زدن گاه و بیگاه یاد تو به لحظه هام نجات آمدم از روزهایی بنویسم که فقط راه می رفتم و می پرسیدم چرا؟ چرا خطر نکردم... چرا فرصت ندادی...

bonjour tristesse

2010-11-13T23:08:00.003+03:30

روزهایی بود که زندگی من هیچ چیز کم نداشت. همه ی تلاش هام جواب داده بود، شده بودم دانشجوی آدمی که آرزوی شاگردیش را داشتم، مستقل شده بودم، شغلی دست و پا کرده بودم، عشق داشتم و همه چیز عالی بود. کار فقط از آنجا می لنگید که مرد زندگیم بدترین دوره ی افسردگیش را می گذراند- بدترینی که من دیده بودم- و من کاری از دستم برایش بر نمی آمد. یک بار این حس را گرفته بودم ازش که ورودم به زندگیش حال و روزش را بهتر کرده و آن روزها همه اش می ترسیدم که آن قدرت پیشین از دست رفته باشد. که دیگر کاری از دستم بر نیاید ونتوانم خوشحالش کنم. حرفها و دلداری ها و نوشته ها و قدم زدنها و .. هیچ کدام جذبه ی قبل را نداشتد و من مدام انرژی ام صرف این می شد که راهی دست و پا کنم و خنده را برگردانم به لبش، حالش را بهتر کنم...
آن روزها جوان تر از آن بودم که بفهمم گاهی از دست آدم هیچ کاری بر نمی اید. هرچند تلخ و سخت اما آدم باید بپذیرد که معجزه ای هم اگر بوده، یک بار بوده و همین یگانگی به معجزه شبیهش کرده. دارم عادت می کنم به پذیرفتن توان اندکم در مواجهه با آدمهای زندگیم. دارم باور می کنم باید زندگی کنم خودم هم وقتی می بینم از دستم کاری بر نمی اید... مشکل این جاست که می ترسم این حس عقیم بودن با من بماند.

می توان با زیرکی تحقیر کرد/ هر معمای شگفتی را

2010-11-07T00:52:00.003+03:30

به بعضی جماعت خدا غیر منتظره ترین خبر عالم را هم که بدهی بلدند طوری تظاهر کنند که بفهمی خبرت خیلی هم تازه نبوده و خودشان خیلی پیشتر می دانسته اند. گیرم جواب مثبت تست حاملگی اتان را از آزمایشگاه همان لحظه گرفته باشید، بی درنگ در می آیند که :"دهه! مگه نمی دونستی خودت؟ من می دونستم... ". بعضی جماعت خدا من نمی دانم چشان می شود از بس که حریص اول بودند اند. بسکه استرس شب و روز یقه اشان را ول نمی کند که مبادا از کسی کم بیاورند. بنده های خدا خیلی هم به خودشان زحمت می دهند که از چارسوی علم و هنر و ادبیات و فیلم و فیزیک و بیولوژی و پزشکی و جز آن چیزی سر در بیاورند. هیچ توی مخیله اشان نمی گنجد که آدم صاف بایستد بگوید نمی دانم، توی تخصصم نیست، یا نشنیده بودم این خبر را. صدی نود شان هم بنا به تجربه ام آدمهای بخیلی از آب در می آیند که خیرشان هم به کسی نمی رسد. تحمل هر آدمی را داشته باشم، تحمل این دست آدمها از عهده ام خارج است.

... تا کام من برآید

2010-11-03T23:51:00.003+03:30

من و میم همکاریم. یک پست در دو دپارتمان مختلف. میم واجد یک ویژگی منحصر به فرد است. چیزی که من فاقدش هستم. بهتر از همه ‌ی آدمهایی که به عمرم دیده ام بلد است مطالبه کند. چه حقش باشد چه نباشد. طلب می کند؛ می خواهد؛ پس باید بشود. اغلب هم می ‌شود. چون رئیس می داند که وقتی میم می گوید باید تا شنبه اینترنت دفترم وصل باشد و صندلی ام رنگش به رنگ دیوارها نمی اید شوخی نمی‌‌‌کند. صبح شنبه با این پیش فرض وارد می شود که خواسته اش اجابت شده. اگر نشود علم شنگه ای راه می اندازد دیدنی. خنده دار...
این سوی ماجرا منم که بعد از اسباب کشی به ساختمان جدید هنوز کامپیوترم وصل نشده. فقط از اول یک بار گفتم من اتاق بدون پنجره نمی روم. به برکت وجود منشی مهربانم ترتیبش را دادند که پرنورترین اتاق ساختمان نصیب من شود.
تا یاد دارم همینطورها بوده. مطالبه نکرده ام. همیشه همه چیز لطف سایرین بوده نه وظیفه شان. درخواستهام را یک بار فقط گفته ام. اگر توجهی نمی شده فرضم این بوده که یا برای آدم مقابلم اهمیت نداشته یا در توانش نبوده. این طور آدم کله شقی هستم من. همین است که وقتی گاهی کارد به استخوانم می رسد و جیغ می کشم یعنی کار از کار خیلی وقت است که گذشته.
ضعف است این. آدمیزاد باید بتواند طلب کند. آدمیزاد باید بتواند کولی بازی راه بیندازد که فلان چیز را می خواهد، فلان چیز باید بشود، فلان کار الزامی است... حق و ناحق هم ندارد... این ها را گفتم که بگویم یک چیزی امشب حق مسلم من بود و نشد... و به قدر مرگ عصبانیم که سهم من این همه کم شده از حق مسلمم.

lost

2010-11-02T23:32:00.001+03:30

یک جای کارم می لنگد لابد که گردش فصلها را هم دیگر نمی فهمم... کی تابستان تمام شد؟

از صدایم پیدایی

2010-10-29T20:48:00.004+03:30

حست را گفته ای و من هم مبهوت مانده ام که این روزها چرا همه چیز پس کله ی هم این قدر بد از بد تر می شود. چرا من آن همه حماقت بار حس آنت وار دیشبم را به تو گفتم و نگفتم دلم می‌خواست یک جای قران خدا غلط می‌شد وتو این همه دورتر از من با آن همه غم نمانده بودی. با کلمه هایی که اگر من ندانم چه بر سرت آورده اند پس کی می‌خواهد بداند . من که شاهد در سکوت تو بوده ‍ام. تو که هیچ خبر نداری تلفنی که قطع شد چرا پرت شد و چرا من مجبور شدم بشینم همه چیز را توی آغوش برادر بزرگم زار بزنم. تو هیچ خبر نداری که این کلمه ها هیچ جای قوس تنشان به خم کمر من نمی رود. هیچ کدامشان تیر کشیدن دل من را نمی فهمند. تو هیچ نمی دانی و من نمی‌توانم چشم انتظار زمان خائنی باشم که قرار است به تو ثابت کند که من کی ام. امشب هیچ کس این جا نیست که بگوید آجی همه یک وقتهایی کم می آورند... تو هیچ نمی دانی چقدر این آقایی که عربی به گوشم آوازمی خواند به گریه می اندازدم شادی عاشقانه اش. تو هیچ نمی‌دانی وگرنه آن جمله...

this is loneliness I know

2010-10-25T11:00:00.002+03:30

Schiller

dream of you

can't stand the sorrow anymore

2010-10-23T23:38:00.002+03:30

قدر غم همه آدمایی که نشستن پای تلخ ترین موزیکای عالم و اختیار اشکشون رو نداشتن غمگینم امشب...

عریضه

2010-10-22T17:38:00.002+03:30

پی ام اس عزیز!
متوجه هستید دارید چه کار می کنید؟
با تشکر
شقایق

dream on

2010-10-21T19:15:00.001+03:30

هیچ وقت زندگیم خیالهام اینقدر وحشی نبوده اند...

زخم

2010-10-20T21:05:00.002+03:30

آزادی بیان!
آنقدرها دهن پر کن هست که بشود ساعتها و ساعتها درباره اش گفت و ناله کرد که در این دیار نداریمش و نمی شود که باشد و چقدر ها که به خاطر عقیده اشان... باقی را همه می دانیم! افسوس می خوریم و باز نا امیدانه آرزوی داشتنش را مثل خیلی چیزهای نداشته ی دیگر به دل می گیریم تا همیشه ی کی...
دارم از "کلام انزجار" می خوانم. کلماتی که زخم می زنند، آزرده می کنند، دلشکسته می کنند، تا در حاشیه قرار دهند!تا نابود کنند! زن باشی یا مرد، سفید یا سیاه، یهودی یا مسلمان، همجنس خواه باشی یا غیر همجنس خواه به نظرم خیلی فرق نمی کند. هر چند همواره بنا به مناسبات قدرت گروهی آسیب پذیرترند.
بعضی بر این باورند که این دو مفهوم-آزادی بیان، کلام انزجار- در تعارضند. هر آدمی در هر جایگاهی بر این حق مسلم است که فکرش، عقیده اش را کلمه کند. بعضی قائل به حد و مرزند... کشمکش جالبی است.
دارم از کلام انزجار می خوانم و ذره ذره می فهمم که داستان آزادی بیان آنقدرها هم که فکر می کردم کلان نیست، آنقدرها وابسته مقوله بندی های نظری ما از جهانمان نیست. جاری است در هر لحظه روابط انسانی....
راستی این حد و مرزها تا کجا معنی دارند؟ تا کجا می شود هر فکری را کلمه کرد؟ در مقیاس روابط ساده روزانه اگر نگاه کنیم، تا کجا حق داریم چیزهایی بگوییم و برنجانیم؟ تا کجا می شود بی خیال و گاه بی فکر چیزی گفت و رد شد! بدون اینکه یک لحظه برگردیم و به پشت سرمان، به مخاطب مان نگاه کنیم که چه بر سرش آوردیم؟چه لحظه ای برایش ساختیم؟
پیش از گفتن، با یک لحظه درنگ، می توان نه مخل آزادی بیان شد نه مخل آرامش دیگری.کلامهای ساده، گاه کلام انزجارند! یک لحظه درنگ! همین!

پ.ن. این پست مال دو سال پیش همین روزهاست. شاید شبیه شبی مثل امشب که یک جمله ی ساده ی ساده به هق هق انداختم.

once for ever

2010-10-19T00:31:00.004+03:30

سفت و سخت و قاطع گفته ام بارها این دوره تمام که بشود به هیچ ینگه دنیایی نمی روم برای پست داک. که بسم است این همه خواندن و نوشتن و مانتو مقنعه پوشیدن، امروز این دانشگاه دنبال این مشاور فردا آن پژوهشگاه دنبال آن مشاور، که دلم می خواهد ول کنم درس و کتاب و این کلمه ی حال به هم زن پژوهش و بروم چند ماهی یک وری باد بپیچد توی موهام. حالا امروز ظرف که می شستم خودم را دست گیر کردم در حین ارتکاب جرم: که بروم کجا برای پست داک بهتر است؟ کانادا یا اروپا؟ که وقتی برگردم یعنی آبها آنقدر از آسیاب افتاده که بشود جایی زبان/ جنسیت و تحلیل گفتمان انتقادی بگویم؟
رسمن حالم از خودم به هم می خورد! اعتیاد شاخ و دم دارد؟

دختران امید تنگ

2010-10-16T23:11:00.003+03:30

دختران عشق های دور
روز سکوت و کار
شب های خسته گی!*

امشب که بعد 9 ساعت کار برمی گشتم، من و سرنشینان مغموم آن تاکسی همه مان مصداق همین سه خط بودیم...

*از زخم قلب آبایی/ هوای تازه

آن تحمل که تو دیدی...

2010-10-15T10:42:00.002+03:30

این همه سرسختی از کجا می آید؟ اینطور که یک تنه می تازم به این روزگار ناکامی که یک دهه طول کشیده. اینطور که امید ابلهانه ای با من بوده که روزهای خوب من هم بهره ای از واقعیت با خود دارند. خسته شده ام. اما هنوز چیزی خدنگ در جانم هست که نمی گذارد از پا بیفتم. کاش رهام می کرد...

Seasonal Affective Disorder

2010-10-14T22:33:00.002+03:30

همین طوری پیش برود از این پاییز جان سالم به در نمی برم...

حسودم، هستم

2010-10-11T13:35:00.002+03:30

آدمیزادی که منم به حکم آدم بودنم هر کدام از رذیلت های اخلاقی ام را بتوانم پنهان کنم حسادتم را نمی توانم. پنهانش نمی کنم. صاف حسادت می کنم و زود تمام می شود می رود پی کارش. همین طورهاست که بدخواه کسی نمی شوم. هیچ هم ککم نمی گزد که هیچ سیاستی به خرج نمی دهم برای پنهان کردن حس تندی که یک مرتبه یقه ام را می گیرد.

I could talk some time

2010-10-10T21:59:00.004+03:30

کنار دستش توی آشپرخانه می ایستادم به حرف زدن و تعریف کردن از روزم. همه ی روزش را همانجا گذرانده بود که من. شاید برای همین اصلن گوش نمی داد. شاید به نظرش بچه ی حراف اعصاب خوردکنی بودم که حالا هم که بعد 5 ساعت کار برگشته بود خانه بیخ گوشش یک بند زر می زد که خانوممان ال، کلاسمان بل، مدادم اینطور، مانتوم آنطور... . یک روز که جواب نداد،‌یک هو ساکت شدم، بعدش گفتم: مامان من خیلی حرف می زنم؟ سرش رو تکان داد و حتا نگاهم هم نکرد. داشت ظرف می شست. ساکت شدم. برای باقی عمرم یاد گرفتم حرف نزنم. که روزم مال خودم بماند، حالم مال خودم باشد...
حالا که خانه ام و به سیاق همیشه ی دیگر حرف نمی زنم شاکی است از رفتارم، از اینکه حرف نمی زنم، که او آخرین آدمی است که می فهمد چه دردی به جانم است، که ارتباط برقرار کردن با من سخت ترین کار عالم است... نمی داند همان روزکه ظرف می شست همه ی درها را بست برای همیشه... نمی توانم برایش بگویم که چطور ترس خورده هر بار بعد از آن مکاشفه که حرف زدم ترسیدم از اینکه آدم روبه روم توی دلش بگوید "این چقدر حرف می زنه"...نمی توانم بگویم از" آغاز جداسری" ام.

اوج

2010-10-09T23:02:00.002+03:30

جایی در اوج دوست داشتن و عاشقیت هست که آدم از همیشه ی همیشه دیگر وقتهای دوست داشتن و عاشقیت آسیب پذیرتر است. همان وقتی که در اوج است. همان وقت است که یک چیز کوچک کارت را می سازد... چشم باز می کنی می بینی ارتفاع کم کرده ای...

گرسنگی در دوست داشتن*

2010-10-08T14:37:00.003+03:30

یادم نبود که امروز از آن روزهای از صبح تا شب دویدنم نیست، بیدار شدنم مصادف بیرون پریدنم از تخت نیست... بلند شدم نشستم و نهیب زدم به خودم که برگرد سر جایت... یک امروز را داری. سرم را گذاشتم کنار پنجره... پرده را که کنار زدم نور پاشید توی چشمهام، باد پیچید توی موهام... فکر می کردم می شد این تصویر این قدر کلیشه ای نباشد. می شد حالا که بیدار شده ام و روزم طولانی و کشدار مال خود خودم است ابتکار عمل را دستم بگیرم و روز خوبی بسازم... من اما بس نبودم... چیزی توی این صبح پاییزی دلخواه کم بود... کسی کم بود... دیگر بیشتر نمی شد تن هوشیار حریص گرسنه را میان ملحفه های خنک و خیال نگه داشت...نشستم پای تز.

* از شهرام شیدایی است.

a music folder named favorites

2010-10-05T21:24:00.002+03:30

آدما به خاطره هاشون زنده ان... همین خاطره ها دارن می شن قاتل جونم...

دلم...

2010-10-05T00:11:00.002+03:30

حرف این ور و آن ور دنیا بودن و رفتن نیست... ثبات را بهانه کرده ام... دلم ثبات می خواهد یعنی که دلم آرام ندارد... دلم آرام بگیرد دیگر کجای دنیایش کار یدی است ثابت شدن، بگیر اصلن ته جهنم!

i wanna hide in your embrace

2010-10-02T23:56:00.003+03:30

امروز روز آخر کارش بود توی موسسه. رفت که برود شهرستان برای ادامه تحصیل. همین دو سه ماه همه جوره هوام را داشت تا توانستم موسسه را سر و سامانی بدهم. حواسش حتا بود که کی مسکن و چای برایم بیاورد. بی نهایت آدم مثبت و دوست داشتنی بود. امروز قبل از رفتن سفت بغلش کردم و نگهش داشتم یکی دو دقیقه ای به گمانم. گفتم دلم بد جور هوایت را می کند. گفت چند بار امروز آمده همینطوری بغلم کند، ترسیده ناراحت شوم. گفتم من این قدرها که می بینی آدم سفت و سخت و خود بسی نیستم. خیلی بیشتر از این حرفها بغلی و لمسی ام...
توی راه برگشت به این فکر می کردم که چقدر همه از من تصویر آدم قرص و محکمی توی ذهنشان است که خودش یک تنه برای همه چیز بس است و نمی دانند چه همه بارها دلم ضعف رفته که کسی آغوشش را باز کند برایم... گاهی همین قدرها آدم ترحم برانگیزی هستم و هیچ کس به قیافه ام شکش هم نمی برد...

فقط کمی

2010-10-01T22:37:00.004+03:30

امروز صبح که زنگ زد صریح گفتم که حرفهای دیشب دلخورم کرده، گفتم هم که این قدر این روزها پوست تنم نازک شده که هر حرف ساده ای مثل تیغ عمل می کند: می دَرَد، زخم نمی زند. درک کرد، فهمید . خوبیش این بود که فقط گفتم : ببین! من برای تو نباید توضیح بدهم که!تو که خودت می دانی. و خودش می دانست. خودش می داند. گوشی را که قطع کردم دلم سبک شده بود.
دلم نمی خواهد خودم را توجیه کنم. آدم گندِ لوسی هستم. اما این چند وقت مدارا لازمم. نمی دانم تا کی. اما می دانم احتیاج دارم به اینکه کمی بار بعضی مسوولیت ها و انتظار ها را زمین بگذارم. کمی فقط درسم را بدهم و از موسسه بزنم بیرون، کمی فقط سرم را بکنم توی کاغذ پاره های تز و داستان و ترجمه، کمی گاهی یله بشوم و اجازه اش را داشته باشم، گاهی سگ بشوم و پارس کنم ولی تنبیه نشوم، گاهی اشکم بیاید بی اینکه نگران قرمزی و پف چشمهام باشم. پوست تنم نازک شده... مدارا لازمم...

stop

2010-09-28T23:55:00.004+03:30

یک جاهایی هست آدم به خودش خواه ناخواه دستور ایست می دهد. گاهی باید به این دستورها گوش داد. ایستاد. گاهی آدمی که دوشادوشت راه می رود بی اندیشه ی تو باز راهش را می رود، گاهی تو می فهمی که آدمی که خیال می کردی دوشادوشت راه می رفته خیلی دورتر ایستاده، قبل از تو و نفهمیدی... خیلی کم پیش می اید که بایستی و ببینی پیشتر نایستاده، ببینی راهش را نمی رود... چرا رابطه این قدر به گمانم ناممکن شده؟

دهه ی چهارم

2010-09-27T21:42:00.003+03:30

کاش این یک سال آخر را می شد جهشی گذراند... تمام شود این دهه ی مریض بیست سالگی ...

غریبی

2010-09-26T22:18:00.005+03:30

بی تو
خودم را بیابان غریبی احساس می کنم
که باد را به وحشت می اندازد

جویبار نازکی
که تنها یک پنجم ماه را دیده است
زیباترین درختان کاج را حتی
زنان غمگینی احساس می کنم
که بر گوری گمنام مویه می کنند
آه
...
گاهی به آخرین پیراهنم فکر می کنم
که مرگ در آن رخ می دهد

پیراهنم بی تو آه
سرم بی تو آه
دستم بی تو آه
دستم در اندیشه دست تو از هوش می رود

ساعت ده است
و عقربه ها با دو انگشت هفتی را نشان می دهند
که به سمت چپ قلب فرو می افتد.

غلامرضا بروسان/ یک بسته سیگار در تبعید

تب نوشته 2

2010-09-24T23:07:00.002+03:30

آلدوس هاکسلی یک جایی که یادم نیست می گوید: " در عشق همیشه یکی دوست می دارد و یکی دوست داشته می شود". این جمله از سالهای دور توی ذهنم مانده آنوقتی که هیچ تصوری از عاشقی توی ذهنم نبود. همیشه هم فکر می کردم در یک رابطه ی عاشقانه به شرط رابطه بودن و عاشقانه بودن لاجرم دو طرف ماجرا مشارکت دارند، گیرم به کیفیت متفاوت... این روزها به جان و دل درک می کنم که هیچ توازنی در کار نیست، هیچ برابری در کار نیست، هیچ تشابهی در کار نیست، که هارمونی در حکم ایده آل یک رابطه است نه حقیقتش. شاید رنج از همین جاها بیاید...